سخن تازه

این یک مطلب طنز بود اگر به طبقه‌بندی موضوعی هم نگاه می‌کردید این را در می‌یافتید وقتی افشین که چند سال است مرا می‌شناسد اینطور مطلب را جدی گرفته پس خدا رحم کرد که مرتضی و کریم این مطلب را ندیدند والا حکم قتل مرا صادر می‌کردند. ضمنا دوستان عزیز بدانند این طرح‌ها سالهاست در ذهن دوستان اون‌طرفی هست بنابراین زیاد نگران نباشید اگر انجام نمی‌دهندش به علت محدودیتهایی است و نه اینکه به ذهنشان نرسیده باشد

اینو وقتی به سقف زل زده بودم با خودم زمزمه می کردم.

بالاخره همه چیز یه روز تموم میشه

اینو وقتی به ساعت زل زده بودم با خودم زمزمه می کردم.

بالاخره یه روز همه چی تموم میشه

اینو وقتی یه روز تمام نخوابیده بودم با خودم زمزمه می کردم.

بالاخره همه چیز یه روز تموم میشه

اینو وقتی که هیچ پولی تو جیبم نبود با خودم زمزمه می کردم

بالاخره یه روز همه چی تموم میشه

اینو وقتی پنج بار توی کنکور شرکت کردم و فهمیدم نمیشه قبول شد با خودم زمزمه می کردم

بالاخره همه چیز یه روز تموم میشه

اینو وقتی فهمیدم که با تمام وجود می خوندم و همه گوشاشون گرفته بودن

بالاخره یه روز همه چی تموم میشه

اینو وقتی فهمیدم که طرف مرتب به ساعتش نگاه می کرد و زورکی لبخند می زد

بالاخره یه روز همه چی تموم میشه

اینو وقتی فهمیدم که سه ساعت از قرارمون گذشته بود

بالاخره همه چیز یه روز تموم میشه

اینو وقتی یه ماشین داشت می اومد طرفم می خواستم زمزمه کنم

بالاخره یه روز همه چی تموم میشه

اینو وقتی لای چرخ یه ماشین کله ام له شده بود با خودم زمزمه نمیکردم

چون نمی تونستم زمزمه کنم

چون همه چی تموم شده بود...

با احترام تقديم به شل سيلور استاين

از کنار کاناپه ایی که مرد روی نشسته بود گذشت و به اتاق خواب رفت. مرد لم داده بود به کاناپه و دستش زیر سرش بود. پاهاش رو روی عسلی جلوش انداخته بود روی هم و به نقطه ایی نامعلوم در روبرو خیره شده بود. از دستگاه پخش موسیقی سمفونی شماره 40 باخ پخش می شد. اتاق در حالتی نیمه تاریک با دو آباژور قدیمی روشن شده بود.

زن وارد اتاق خواب که شد یک لحظه جلوی آیینه میز توالت مکثی کرد.حدود 30سال داشت.گرچه کمی جا افتاده تر به نظر می رسید. زردی آرایش موی که یکی دو هفته ایی از آن می گذشت ته موهای کوتاهش پیدا بود. شلوار جین آبی و پیراهن مردانه سبز رنگ چهار خانه پوشیده بود. به حالت نامتعادلی خودش را بروی تخت انداخت. کمی بعد پاهایش را هم جمع کرد. کتاب نیمه خوانده شده ایی که به رو بروی میز توالت بود را برداشت و جلوی صورتش شروع به خوندن کرد. این یکی خیلی کش اومده بود. یه ماهی می شد اونو دستش گرفته بود. مجموعه داستان کوتاهی به نام الف از خورخه لویس بورخس بود.چند لحظه بعد کتاب را روی صورتش گذاشت. کتاب به آرامی روی صورتش بالا و پایین می آمد. هق هق هایی بی صدا.

چهار سال پیش ازدواج کرده بودند. زن در مراسم ازدواجشان اگر بشود نام آن را مراسم گذاشت.چون هیچ کس حضور نداشت به غیر از پدرش مهریه اش را 1000جلد رمان گذاشته بود. مرد هم تعهد داده بود اگر زن هزار داستان را بخواند به او حق جدایی می دهد. تا آنروز یعنی روز ازدواجشان زن 273 رمان و داستان کوتاه و داستان یک خطی و...خوانده بود.

در ماه عسلشان نزدیک بود بمیرند. با موتورسیکلت تا یزد رفته بودند. از آنجا هم زده بودند به کویر.آنقدر رفته بودند که راه برگشت را گم کنند. شانس آورده بودند که به یک گروه آماتوری نجوم برخورده بودند.

مرد رفت کنار پنجره.بیرون زیر نور چراغ برق خیابان حشره ها از سر و کول هم بالا می رفتند. مرد همیشه به زن به شوخی می گفت عاشق چشم و ابروت شدم. مونگولم اگه بودی مهم نبود.
توی دانشکده با هم آشنا شده بودند. البته از یک دانشکده نبودند. همینطوری اتفاقی همدیگه رو دیده بودن. مرد دوباره رفت نشست روی کاناپه. بعد پاهایش را از روی زمین بلند کرد و به حالت درازکش روی کاناپه ولو شد. مرد به سقف زل زده بود.زن به سقف زل زده بود. حشره ها دور نور لامپ تیرک چراغ برق از سرو کول هم بالا می رفتند.

من یک موجود دوست داشتنی ام؛ نه

و بالاخره مشکل حادّ در اینجا تنبلی فکری است چون یاد گرفتن شیوه اندیشیدن زحمت دارد برای فهمیدن برخی چیزها باید به ذهن فشار آورد و برای برخی دیگر باید وقت کافی گذاشت و آن را بر مواردی که در زندگی پیش می‌آید تطبیق کرد.

اینهایی که گفتم همگی درباره «درست فکر کردن » بود و نه «به نتیجه درست رسیدن » چون آن یک بحث جداگانه است بنابراین مرا به این متهم نکنید که او فکر می‌کند بیشتر میداند یا به نتایج بهتری رسیده است. بحث اصلا در این مورد نیست درست فکر کردن یک شکل صوری دارد و اینکه از چه موادی استفاده کنید و اطلاعات از کجا به شما برسد و چه عوامل دیگری بر تفکر شما تاثیر می‌گذارند که می‌تواند به روانشناسی و جامعه شناسی نیز برگردد بحث مفصل و جداگانه‌ای است در اینجا صحبت صرفا روشی بود و بس و بنابراین در بحث صحت و سقم آرا و افکار وارد نمی‌شود

فک کنم اقتصاد ما یه چییزیه مث تعارفات ما. بفرما...اقا بفرما...نه خواهش میکنم شما بفرماید...اختیار دارید ائل شما بفرماید...و این تعارفات میتونه تا صب ادامه داشته باشه.حتی اگه فقط برای گذشتن از در یه در باشه.(اين بحث تعارفات خودش میتونه یه پست باشه)خوب حالا دخلش به اقتصاد چیه. اقتصاد ما هم تعارفیه... البته توی پیشرفت.یعنی اینکه ترکیه و امارات و قطر و یواش یواش افغانستانو و برونئی هم دارن میزنن جلو.از ما. دیگه کسی نمونده دور و ورمون بزنه جلو. ما هم راه می افتیم. اما این سیاست لامصب مث رانندگی مونه. این میزنه جلو اون یکی.یکی یه طرفه رو خلاف میره.یکی از چراغ قرمز رد میشه. یه جا چراغ قرمز کوتاه نمیاد ئ سبز نمیشه.خلاصه کلاف سردرگومه. هر موقعه ملت از این ترافیکه جون بدر بردن سیاست مون هم یه چیزی میشه. 

وای به حال ملتی که نیاز به قهرمان داشته باشد... این سخن اگر باطل نباشد،دست کم احمقانه است ! برخلاف اندیشه یِ بدین سیاق اندیشان...  باغوری در تاریخ می توان دریافت که کمتر حادثه ای بودست که در  امتداد زمان سعایت یا سعادت جمعی آدمیان را در پی داشته باشد و یک قهرمان آفریدگار آن نبوده باشد ....... آدمیان اغلب در تصمیمات جمعی ای که برای خویش گرفته اند در آغاز گری مسیری برای نکوزیستی به خطا رفته اند... گمان خامی است اگر برده شود که مردمان ایالات متّحده ـ جایی که برترمنشان در آن می زیند ـ با خویشتن ِ خویش بدین نقطه از دموکراسی رسیده اند و دموکراسی حادثی ست که از درون خویش امتراء کرده اند... گمانی که دانستن در باب ِچه کرده های جرج واشنگتن( 97-1789 )  بر خامی اش گواه خواهد بود..... پس وای به حال ملّتی که قهرمان نداشته باشد...... و وای به حال ملتی که  خویشتن را بی نیاز از قهرمان بداند.... آری پیوسته دام ِ اشتباه، غلطیدنگاه ِ جمع ِ جمیع ِآدمیان بوده است.... مگر مردی از خویش برون آمده کاری کرده باشد...اما این  را همه گفتم تا گفت و قدم را بدین جا رسانم که صفتِ قهرمان لزوماً متصف به آدمیان نیست حوادث را نیز از این صفت می توان جامه پوشاند ...حادثه ای یگانه ....و این همان لحظه ای ایست که من بزنگاه تاریخ می خوانمش....و آن هنگامی است که این صفت با آن موصوف مطابق می افتد ... و این راست نشینی ِ تاس را اگر نرادان دَریابند دُر یابند.....  که اگر دریافته شود ناگهان مسیری تاریخی و تکرار شونده سویه ای دیگر در پیش می گیرد..... و آدمیان، شلنگ انداز از یویوی فلاکت خویش می رهند..... غزه را اکنون چشم در چشم بزنگاهی تاریخی می بینم بزنگاهی که این بار برای آنهاست ولی آنها کنش گران این بزنگاه نیستند، کنش گران اصلی، اذهان عمومی ِ مردمان جهان و بالاخص ایرانیان است... گاهی لازم می افتد که برای خیری کلان چشم از شری خرد بپوشیم ... اکنون شمشیر داموکلس بر فراز سر ِ غزه ای یان لرزیدن گرفته است و نزدیکند به یک  سرشکافی و مرگ جمعی ... نابودی جمعی که  دو دسته را در بر خواهد گرفت بیگناهان و باگناهان ...با گنهان تکلیف شان و داستانشان جداست ولی آیا این تکلیفی ما لا یطاق است که از بیگنهان بخواهیم بر مرگ خویش رضا دهند ،چه این تنها راهِ مرگ باگنهان نیز هست ؟ و آیا جهانیان  خواهند توانست نابودی تمام غزه ای یان را  فداکاریی جمعی در جبران حماقت جمعی سالیان درازشان تصور کنند  و یک بار برای همیشه طومار این بازی دیگر چندش آور را در هم پیچند و فرزندان نیکو بالای آینده ی ِغزه را نوید از آینده ای نیکو بنیاد دهند....؟

این متن را با ذهنی طلبکار از مملکتی که سگ زده است به زندگیتان بخوانید از انتقادهم بپرهیزید چون هر کی ندونه من که می دونم...

1- آدمها دو دسته اند، آنها که ته اش را در می آورند و آنها که ته شان در می آید، آنهایی که ته اش را در می آورند اغلب به دمخوری با با دیگرانِ ته درآورنده علاقه مندند تا ته درآمده..... برای ته درآورندگان درآوردنِ ته، یک کار و یک عمل نیست بلکه خودِ زندگی است و اصلا سبک زندگی و شیوه زیستن آنهاست  ( ته اش را در می آورم پس هستم) و لی برای ته درآمدگان درآوردنِ تهِ یک کار، خود یک کار است که باید به انجام برسد تا آن کار تمام شود ...

2- ته درآمدگان را در اطراف خود بسیار دیده ایم جای دور نه ،در همین علامه خودمان 90 درصد دانشجوها جز ته درآمدگان بودند ته درآمدگان همه آنهایی هستند که وقتی کاری را شروع می کنند مثلاً تحصیل علم را سریع به رسیدن به ته اش فکر می کنندو با رسیدن به اولین سکو مثلا لیسانس متوقف می شوند و ته شان در می آید و اندیشه یِ تمام شدن در ذهن شان جوانه می زند ..... من چندان به ته درآمدگان کاری ندارم و موضوع سخنم ته درآورندگان است ، ته درآورندگان مثلا در همین قضیه تحصیل هرگز فکر اتمام به ذهنشان خطور نمی کند یکی از از همین ته درآورندگان همین دکتر خودمان است یا حتی خودِ من، من هرگز نمی توانم  پایانی برای تحصیل متصور شوم من همیشه از کسانی که که می پرسند درست تمام نشد؟ حتی اگر منظورشان بصورت آکادمیکِ آن باشد تعجب می کنم...  مثل اینکه شما از یک بازاری بپرسی خوب انشاالله مغازه رو کی می خوایین برای همیشه تعطیل کنید...؟

3-  نکته ای که در این  میان وجود دارد ماهیتِ آن کاری ست که این قشر ته درآورنده مشغول درآوردن تهِ آن هستند ، بنا بر ماهیت آن کار، این دسته خود به دودسته تقسیم می شوند: دسته اول آنهایی هستند که تهِ کاری را که در می آورند ته خوبی است  و دسته دوم آنهایی هستند که تهِ کاری را که در می آورند تهِ چندان خوبی نیست مثلاً یک دانشجوی ته درآورنده پزشکی در حال در آوردن ته کاری ست که ته خوبی ست  و هر چه به ته اش نزدیک تر می شود زندگی به سامان تر ... ولی دسته ی دوم  ِته درآورنده مثلا الان دانشجوی یکی از رشته های  علوم انسانی است که تهِ کارش چندان با بسامانی زندگیش ارتباطی ندارد ... این دودسته ته درآورنده چندان تفاوتی به لحاظ تلاش هایی که برای درآوردنِ ته می کنند باهم ندارند مثلا من بعید می دانم میزان مطالعه یک دانشجوی پزشکی که  7 سال درس خوانده از میزان مطالعه همین دکتر خودمان در 7 سال اول تحصیلش بیشتر بوده باشد...  

4-  آبشخور تلاش های دسته ته درآورنده علاقه است و تنها علاقه داشتن می تواند از آدم یک ته درآورنده بسازد ......اکنون می خواهم پاسخ ِاین سوال را بدهم که چرایک نفر ته درآورنده ی رشته پزشکی می شود و دیگری ته درآورنده ی رشته فلسفه ؟ نکته ای که می خواهم به آن اشاره کنم نحوه بوجود آمدن این علاقه است در این امر  بصورت محض عنصر تصادف دخیل است تصادفی که در دوران ابتدایی زندگی ته در آورندگان رخ می دهد، کتابی، فیلمی یا سخنی یا تولد در خانواده خاصی و  غیره..... این عناصر تصادفی که  ته درآورندگان در انتخاب آن نقشی ندارند باعث می شود که مسیر زندگی ته درآورنده مشخص شود و بعد از این انتخاب تصادفی است که آن فرد مختارانه مسیر را پی می گیرد ...... پس اگر ما در این مسیریم تصادفا اینجاییم... دکترنمی تواند بگوید نه من می توانستم نباشم ..نه نمی توانستی چون شخصیتت جز ته درآورندگان است و لاجرم به همینجا میرسیدی...

5- در این مملکت ما جز ته درآورندگانِ بسیار بدشانسیم چون اوج آن چیزی که می توانیم بشویم دقیقا آن چیزی ست که نمی خواهیم بشویم.... بچه که بودم عاشق سیاست مدار شدن بودم هنوز هم هستم یعنی دقیقا عاشق ِ شدنِ همون چیزی هستم که به هیچ و جه دوست ندارم بشم....

^{برخی روزها اتفاق هایی می افتند كه هیچ گاه انتظار نداری چون این یكی!}

^{صبح زود می خواهم از میدان رسالت در تهران به میدان آرژانتین بروم و در كنار یكی از خیابان ها در انتظار تاكسی یا اتوبوس ایستاده بودم كه یك پراید در كنارم نگه داشت. راننده آن كه دختر جوانی بود سراسیمه پرسید:}

^{- آقا از اینجا چه جوری برم تا پل سید خندان؟}

^{میدان رسالت را برای ساخت زیرگذر چند سال است كه به هم ریخته اند و ترافیك سنگین را در كوچه پس كوچه های آنجا آواره كرده اند كه آن هم گویا مرتب تغییر می كند. می پرسم:}

^{- این محل را می شناسید؟ باید دنبال ترافیك و از كوچه پس كوچه بروید.}

^{- نه آقا، اینجارو بلد نیستم. چه جوری برم حالا؟}

^{می گویم: پس من تا پل سیدخندان با شما میام. می گوید: باشه. و سوار می شوم.}

^{- باید برم اداره مفاسد.}

^{من “مفاصا” می شنوم و گمان می كنم كه منظورش پرداخت جریمه های رانندگی است. خیال می كنم كه مثلا من نیز تهران را بلدم. می گویم:}

^{- اداره راهنمایی و رانندگی در سهروردی؟}

^{- نه، اداره مفاسد در وزرا.}

^{منظورش اداره اماكن است. همان جایی كه اراذل و اوباش حكومتی و نیروی انتظامی مردم را به آنجا می كشانند چون حجابشان اشكال داشته یا ماهواره داشته اند و یا در خانه خود میهمانی مختلط داشته اند و از این جور گناهان كبیره. چه اسم جالبی! اداره مفاسد! بهشان می آید.}

^{- حالا اونجا چرا باید بری؟}

^{- هیچی، منو با پسر گرفتن. ماشین دوست پسرمو خوابوندن. به منم رعایت حجاب اسلامی بستن (البته منظورش عدم رعایت حجاب اسلامی است). میگن ماشینو برای این جرم یك ماه می خوابونن. حالا میرم سر پل بابامو بردارم بریم اونجا ببینم چی میشه. آقا؟ اونجا آشنا نداری كمكمون كنه؟}

^{- ببینم قیافه من به اونا می خوره؟}

^{- نه، خوب شاید!}

^{- نه، من اونورا كاری ندارم.}

^{تلفن همراهش هم در چند دقیقه 2-3 بار زنگ می زند و او كه گوشی اش را زیر روسری اش در گوش دارد، به هر كسی كه آن سو است می پرد و ناسزا می گوید: “دیدی؟ شما پسرا همتون اینجوری هستین.”}

^{لاتی حرف می زند و برای من كه خیلی كم دیده بودم كه یك دختر با این لهجه حرف بزند و چنین واژه هایی به كار برد. شخصیت جالبی است. تمركز ندارد و مرتب از این شاخ به آن شاخ می پرد.}

^{- بابام شناسنامه منو پیش خودش نگه داشته. بهم نمیده.}

^{- چرا؟}

^{- چه می دونم. می ترسه برم شوهر كنم.}

^{- مگه دنبال شوهری؟}

^{- نه خوب، ولی اگه پیش بیاد شاید.}

^{- چند سالته؟}

^{- 21}

^{- حالا كجا گرفتنتون؟}

^{- شب تو خیابون بودیم. الان گواهیناممو و بیمه ماشینمو گرفتن. آقا فكر می كنی چقدر ماشینو بخوابونن؟}

^{- من چه می دونم. بار چندمه گرفتنت؟}

^{- نمی دونم، بار چهارم، پنجم.}

^{- پس خودت كه بیشتر تجربه داری.}

^{دوباره با كسی در تلفن حرف می زند. زنگ تلفن را خاموش كرده: “ببین اگه زنگ زدی و دیدی من پرت و پلا میگم بدون بابام اینجاست. باشه؟”}

^{به نظر می آید كه این دختر در خانواده نیست و یك جورایی “آواره” است.}

^{- ببینم مگه با پدر و مادرت زندگی نمی كنی كه الان با بابات سر پل قرار گذاشتی؟}

^{- نه، پدر و مادرم جدا زندگی می كنن. این واسه خودش اونم واسه خودش. من پیش مامانم هستم.}

^{با گوشی درون گوشش ور می رود: “بابام نباید بفهمه كه دوباره موبایل دارم.”}

^{می پرسم:}

^{- یعنی چی؟}

^{- آخه من هیچ وقت پول تلفونو نمی دم. الانم سیم كارت خودم قطعه.}

^{- تو كه همش داری حرف می زنی.}

^{- نه، این سیم كارتو دوست پسرم برام خریده. بابام نباید اینو بفهمه. آخه می دونی چیه؟ من چند تا دوست پسر دارم. ولی نه اونجوریا! فقط یكیشون فابه. بابام بفهمه همش غر می زنه. آخه من اعصاب معصاب ندارم. قرص اعصاب می خورم بعضی وقتا. پسرارو هی ردشون می كنم.}

^{“فاب” نمی فهمم یعنی چی. تا حال خیال می كردم فارسی ام بد نباشد. اینجا كم می آورم.}

^{- فاب یعنی چی؟}

^{در راه بندان بزرگراه رسالت گیر كرده ایم و می تواند نگاه طولانی به من بیاندازد:}

^{- یعنی چی؟ فاب یعنی فاب دیگه. تو مث این كه اینجایی نیستی.}

^{- نه، من خارج زندگی می كنم.}

^{از جا می پرد: جدی میگی؟ آقا، منو با خودت می بری خارج؟ جدی میگما. منو با خودت ببر.}

^{- یعنی چی تورو با خودم ببرم؟ مگه می شه؟}

^{- آره دیگه، من باهات میام. ببین جدی می گم.}

^{- خوب بعدش چی؟ اونجا می خوای چكار كنی؟}

^{- هیچی، خوب با هم هستیم دیگه. با هم زندگی می كنیم.}

^{- عجب! به همین راحتی؟}

^{- بگو دیگه! میشه یا نمیشه؟}

^{به ذهنم باندهای شكار دختران می رسد كه به آنها كلی قول كار و هزار چیز دیگر می دهند و آنها را به دوبی و شیخ نشین ها می برند. دختر زیبا و خوش هیكلی است و روی دندانهایش سیم نصب كرده كه صاف بشوند.}

^{- معلومه كه نمی شه. مگه هر كسی كه دیدی بعد ده دقیقه از این چیزا باید بهش بگی؟ چطور اعتماد می كنی به غریبه ها؟}

^{- ااااه، تو هم مث بابا مامانم حرف می زنی. مگه چیه؟}

^{- تو اصلا چكارا می كنی؟ درس می خونی؟}

^{- آره، كامپیوتر می خونم.}

^{- كجا؟}

^{- قائم دشت. (یا چنین اسمی. نمی دانم كجاست و نمی پرسم. شاید یكی از شهركهای اطراف تهران باشد.)}

^{- این كه رشته عالیه. خوب دختر درستو بخون تموم كن بعدش هر جا دلت می خواد برو. كار هم زیاده برای این رشته. هم در ایران و هم هر جای دیگه.}

^{- اوووه، كی حوصله داره؟ من تازه ترم سومم. كو تا تموم بشه.}

^{احساس می كنم كه دوباره روضه همیشگی (یا مودبانه نامش را نصیحت هم می شود گذاشت) را برای جووانهای پیرامون خود می خوانم. روضه است و یا نصیحت. چون گوش كسی بدهكار نیست و به جز چند مورد انگشت شمار تاكنون چندان نتیجه ای از انتقال تجربه خود به جوانتر ها و با نشان دادن چشم انداز روشن تر با داشتن سواد تخصصی و این همه جای كار خالی در ایران و جای دیگر نگرفته ام. با زبان خودش و صریح به او می گویم:}

^{- اگه این رشته رو تموم كنی و با سواد خوب تموم كنی، این همه كار هست. همین الان می تونم بفرستمت سر كار در همین تهران! مستقل می شی و لازم نیست آویزون این و اون بشی.}

^{- من می خوام همین روزا برم و انصراف بدم. سخته. من اصلا حوصلشو ندارم.}

^{- اگه انصراف بدی بزرگترین اشتباه زندگیتو كردی. مگه این دو سال و نیم سختی چیه كه حاضری تمام عمرت سختی بكشی ولی 2،5 سال درس نخونی؟}

^{- ای بابا كی حوصله داره!}

^{شانس می آورد و دوباره تلفنش گویا زنگ می زند. با كسی گرم صحبت می شود كه چند ناسزا نیز نصیب او می كند. باز به سوی من برمی گردد:}

^{- میبینی؟ این پسرا همشون نامردن. اصلا فكر آدم نیستن.}

^{- چطور؟ از وقتی كه من سوار ماشینت شدم كه تلفن تو همش زنگ می خوره. دوستات حتما نگرانت هستن دیگه.}

^{- خوب آره. این پسرا بازم از دخترا بهترن. می دونی چیه؟ مامانم همیشه می گه هر چند تا می خوای دوست پسر داشته باش ولی هیچی دوست دختر نداشته باش. زنا ذاتشون كثیفه.}

^{مغزم از این سخنان قصار سوت می كشد. این دیالوگ جالب تر و جالب تر می شود.}

^{- ببین من جدی میگما. من باهات میام خارج. منو با خودت ببر. میگن دوبی خیلی باحاله.}

^{- دوبی واسه دو سه روز باحاله. بعدش دیگه باحال نیست. اونوقت دیگه علافی اونجا.}

^{- تو هم همش منفی میگی. راستی، ببینم تو زن داری یا مجردی؟}

^{سوال اول را آخر پرسیده. نگاهش هم تازه به حلقه دست من افتاده.}

^{- بله، من زن دارم.}

^{محكم با دست روی پایش می كوبد:}

^{- اه! اینم از شانس من. من هیچ وقت شانس ندارم.}

^{- این از اولش هم شانس نبود دختر. شانس تو در همونیه كه بهت گفتم. درستو بخون و روی پای خودت واستا و مستقل باش.}

^{- من مشكل پولی ندارم كه. پدر و مادرم وضعشون خوبه.}

^{- مساله پول نیست. استقلال بیشتر از این حرفهاست.}

^{- ببین تو باید قبل این كه برسیم به پل سید خندان پیاده بشی. اگه بابام ببینه باز غر می زنه.}

^{- یعنی بابات كه شاید هم سن من باشه، منو به جای دوست پسرات می گیره؟}

^{- غر میزنه دیگه. تازه اینجوری فكر نكن. بابای من استاد دانشگاست.}

^{- چی درس میده؟}

^{- برنامه نویسی C و از این چیزا.}

^{این روزها چقدر استاد دانشگاه می بینم كه زبان برنامه نویسی و مبانی ویندوز درس می دهند. چیزهایی كه در اروپا اصلا درس دانشگاهی نیست.}

^{- تو موبایل همراته؟ می خوام به بابام زنگ بزنم ببینم كجای پل واستاده. من با این سیم كارت نمی خوام بهش زنگ بزنم.}

^{تلفن همراهم را به او می دهم. شماره پدرش را كه یك شماره ایرانسل است، می گیرد.}

^{- اه، بازم جواب نمی ده. نمی شنوه.}

^{- خوب اینو باید قبلا باهاش هماهنگ می كردی.}

^{- بی خیال، بلاخره یه جایی واستاده دیگه.}

^{به پل نزدیك می شویم. می گویم:}

^{- ببین من همین جاها پیاده می شم.}

^{پیاده می شوم. صد متر دورتر می بینم كه كسی كه احیانا پدرش بود و هم سن من بود، سوار می شود كه به “اداره مفاسد” بروند. من هم آخرش نفهمیدم “فاب” یعنی چی.}

باشگاه مبارزان
براي اولين بار در ايران آموزش تخصصي انواع ورزشهاي رزمي و فنون دفاع شخصي به همراه حركات كاربردي نظير كله، زير زانو، آرنج، جفت لگد، كف گرگي و... همزمان با آموزش فوتبال !
خداداد عزيزي و همراهانش

آگهي مناقصه
انجمن خبرنگاران جوان و ميانسال و كهنسال در نظر دارد براي تأمين امنيت جاني اعضاي خويش از خطر كوبيدگي سر به ديوار، پرتاب از پله، مشت و لگد و خطراتي مشابه كه همواره از سوي مربيان و بازيكنان تيمهاي فوتبال، آنان را تهديد مي كند، تعداد چند هزار كلاه كاسكت، سپر دفاعي، زانو و آرنج بند، و لباس ضد حريق خريداري نمايد، لذا از تمامي شركتهاي خصوصي فعال در اين زمينه دعوت به عمل مي آيد از تاريخ انتشار آگهي طي مدت 3 روز در ساعات اداري براي دريافت اسناد مناقصه و پيشنهاد قيمت به اين سازمان مراجعه فرمايند!
انجمن حمايت از خبرنگاران مضروب

گمشده
طوطي دست آموز اينجانب كه بسيار زيبا و قيمتي مي باشد، روز گذشته پس از اجراي يك نمايش درام و تأثيرگذار با حضور و همكاري دوستان هندي اش از مقابل ديدگان من به پرواز درآمد و از قفس گريخت، لذا از تمامي عزيزاني كه او را ديده اند و يا خبري از او در دست دارند، تقاضا مي شود كه ما را در جريان بگذارند و يك خانواده چشم انتظار را از نگراني نجات دهند !
بازرگان و دخترانش

این آگهی‌ها را از جای دوری برایتان نقل نکرده‌ام اگر به پایین و سمت چپ بلاگ نگاه کنید لینکهای آی‌طنز را خواهید دید که همیشه هم به روز می‌شوند و مجموعه خوبی از طنزها اینترنتی را گرد آورده و منتشر می‌کند این را از لینک تایتانیک در اینترنت نقل کرده‌ام به عنوان نمونه به به لینک‌هایی مثل این نیز در پایین صفحه نگاه کنید:

باشگاه اندیشه در مترو

راهکارهایی برای دیوانه کردن هیلاری و...

به نظرم حیف است که این طنزهای خواندنی را از دست بدهید این پست را برای این گذاشتم تا تاکیدی کرده باشم درباره لینکهایی که دوستان به علت بی‌حالی و رخوت حتی حال باز کردن آنها را هم ندارند 

1-  زباله هایمان را بخوریم ، البته این راه حل ممکن است با اعتراض برخی از صاحبنظران مواجه شود که خوب اگر چنین کنیم بالاخره باز هم یک زباله دیکر از نوع دیگر ـ گلاب به رویتان ـ  درست می شود ...درست است حق با شماست ولی این کجا و آن کجا..... اولاً ما در آن صورت توانسته ایم حجم زباله را حداقل 30 درصد کاهش دهیم ثانیا دیگر با زباله مواجه نیستیم بلکه با کود مواجهیم که خیلی هم خوب است و می تواند گیاهان را به کار آید ...البته باز ممکن است اعتراض شود که ممکن است برخی زباله ها سمی باشند و ما بمیریم   پاسخ این است که خوب اینکه خیلی هم خوب است  با مردن هر نفر یک نفر از زباله سازهای بالفطره کم می شود و اگر هم همینطور ادامه دهیم دیگر زباله ای باقی نمی ماند و کلاً مساله بقای داروینی پیش می آید  و آنهایی باقی می مانند که به توسط هیچ زباله ای نمیرند.........

2- زباله هایمان را بفروشیم یعنی یکسری جاهایی درست کنیم به اسم جایگاه فروش زباله و هر کس زباله اش را بیاورد و در آنجا بفروشد مطمئن باشید بهتان قول می دهم هیچ زباله ای روی زمین نمی ماند و هر زباله ای بلاخره یکی پیدا می شود که بخردش .. ممکن است باز صدای خردمندان قوم/قم در بیاید که مرد ناحسابی اینجوری که فقط زباله ها را جابجا کرده ایم و چیزی از زباله کاسته نشده است دقیقاً خطای این دوستان اینجاست چون کسی که چیزی را می خرد مطمئنا در کله اش استفاده ای برای آن متصور است ...پس آن را استفاده می کند و طبق قانون چندم نیوتن از هر چیزی استفاده شود حداقل یک چیزی ازآن کم می شود حتی اگر شده به خاطر اصطکاک .....

3-  زباله هایمان را سر جهاز نفت مان کنیم یعنی به هر کس که می خواهد نفت ما را بخرد بگوییم باید یه خرده هم زباله ببری دقیقا مثل همین کاری که بقال های شیر فروش می کنند یعنی اگر می خواهی که 2 پاکت شیر دولتی به تو بدهند باید کره ای خامه ای چیزی بخری ......هرکی نفت بیشتری می خواد باید زباله بیشتری ببرد کم کم می شود این ایده را راجع به گاز و و سایر محصولا ت صادراتی دیگر اجرا کرد اصلا می شود راجع به نخبگان هم همین کار را کرد یعنی اگر نخبه ای می خواهد خودش را به خارج صادر کند باید یک پاکت زباله هم با خود ببرد ....

4- تولید زباله را جز جرایم سیاسی محسوب کنیم ..مطمئن باشید در اینصورت  تولید زباله 90 در صد کاهش می یابد.....

5-  البته راه حلهای دیگری هم موجود است که یک مقدار جنبه جن.س.ی دارد که به خاطر تذکرات اخلاقی شیخ بیخیالش می شوم....

پی نوشت یک : ای خدا از عاشقان خوشنود باش    ...............

پی نوشت دو : راجع به زباله خارجی ها نظری ندارم هر کس باید به فکر خودش باشد آنها هم بروند فکر کنند یه راهی چیزی برای خودشان پیدا کنند...

پی نوشت سه : راستی چینی ها زباله هایشان را چکار می کنند.... ؟

کریم جان شرمنده زیاد شد پستش کردم ..... تو به خاطر گل روی شیخ منو ببخش......

لینک ۴

بد نیست کامنتها را هم ببینید

لینکها به دو جا مربوط می‌شوند ولی یک فایل بیشتر نیستند گفتم اگر مشکلی پیدا کردید از لینک دیگر استفاده کنید
لینک دانلود:
از megaupload

یا
از 2shared

بيت:
هر که باشد از خبر دور او خوش است
خاصه آن کس را که tv خامش است
پس خبر را حذف کن تا نشنوي
تا به آرامش رسي شادان شوي
پند من بشنو و لجبازي مکن
لااقل از مولوي بشنو سخن
«هر که او هشيارتر پردردتر
هر که او بيدارتر رخ‌زردتر»
پس ز هشياري و بيداري بکاه
تا به کي افغان و ناله، سوز و آه
مرتضي جان رسم شنگولي جز اين
نيست که غافل شوي، غافل، همين
گر کريم از اين سخن دلگير شد
«مهلتي بايست تا خون شير شد»
اين سخن از مولوي يک حکمت است
«استن اين عالم اي جان غفلت است»
از فراموشي و عادت هم کريم
بهره‌ها خواهي گرفتن بس عظيم
گر چه بردم نام از اين دو عزيز
روي صحبت با رفيقان هست نيز
مصطفي و مهدي و افشين، مجيد!
جملگي اين پند را بايد شنيد

اگر جای برای نوشتن نیست دست کم خطابه ایی برای اهالی خانه،محل کار،همکلاسی ها،همخانه ایها ایراد کند.

از این نظر افلاطون و ارسطو و مابقی فلاسفه به ما مباهات می کنند. از فوتبال تا فلسفه تا هوش مصنوعی.

لااقل بلدید که یک بنده خدایی را که آدرسش را بلد نیست با نگاهی حکیمانه که انگار نقشه راهنمای متحرکیت به ناکجا آبادی هدایت کنید.

آخی یک نفس اینها را نوشتم.یک دفعه بود.خوب است که جای برای تخلیه آدم داشته باشد. حالا هر چه که باشد. شده توی خیابان احساس تخلیه به شما دست بدهد و ندانید چه گلی بر سر بگیرید.

لابد همه جای دنیا آسمان همین رنگ است و همه صاحب نظر. بدی ما شاید آنجایی باشد که احساس صاحب نظر بودنمان به زندگی خصوصی دیگریی ها هم کشیده می شود. گاهی تجویز پزشکی و گاهی روانشناسی.

همین احساس در دوستان ژورنالیست هم هست. یک چیزی قلقلکشان می دهد که هم نقدی بر قطبی داشته باشند و هم نقدی بر آثار کوبریک.یک موقعی با خودم فکر میکردم ما چقدر منتقد درجه یک داریم . اما نه خیلی هم درجه یک نیستند.اما گزاره اول به جای خودش باقیست. یعنی کلی منتقد داریم.می توان این را هم اضافه کرد که این مملکت۷۰میلیون پادشاه دارد و هفتاد میلیونهای دیگری که نمی دانم جز یکی که آن هم هفتادمیلیون منتقد است منهای ۱۰۰۰۰۰نفر.شکلی کمیک از آتن عصر افلاطون و ارسطو.سخنوری در حد اعلا.فقط کسی نیست کاری انجام دهد.لابد به مانند دوستان آتنی از ارزش پایین تری نسبت به سخنوری قرار دارند. یکی از ورژن های جدید سخنوری هم مدیریت مملکت با نفت ۵دلاری است که اخیرن حکیمی ایراد فرمود. راستی این سیب های وارداتی قرمز ظاهر جالبی دارند و داخلشان خراب.لابد شرایط فریزشان خوب رعایت نشده و از بس حجمش در گمرک زیاد بوده سی چهل روزی در نوبت بوده اند تا به دست من نگون بخت برسند. این دوست سخنور سخنورهای بسیار دیگر هم دارد که هیچیش یادم نیست. ولی خوب کلن اهل سخنوریست. آهان حس سخنوریش آنقدر گل کرده و مث من احساس تخلیه پیدا کرده که این مملکت ۱میلیون ۶۹۸هزار و ۱۹۸متر ی برایش کم است دوست دارد بر سر همه دنیا خالیش کند. بعضی وقت ها جا کم می آید دیگر.از این دوستمان که بگذریم مسئله کماکان پا برجاست. او هم اهل همین کوچه ها و خیابان هاست.خوب

دلیلش چیست؟یک چیزی که یک پست جداگانه می طلبد و این کار را خواهم کرد.اسمش را می شود گذاشت چشم و هم چشمی.بی مزه است نه.کمی صبر کنید تا بپزمش بعد ببینیم چه می شود.

نام فیلمنامه: 1404

این داستان خیالی در سال 1404 اتفاق می افتد و هر گونه تشابه فضا و شخصیت ها با مسائل و شخصیت های روز اتفاقی می باشد.

فصل اول: تماشای تلویزیون

شب،داخلی،مردی در حال تماشای تلویزیون،نما از پشت سر،لانگ شات،گوشه سمت چپ تصویر زنی در حال شستن ظرف ها؛فاصله دوربین تا سر مرد به نحویست که صفحه تلویزیون دیده نمی شود و تنها شعاعهای آبی رنگ از نور در اطراف سر وی پیداست.

- آقایون خانمها خدمت شما سلام عرض میکنم، با خبرهای بیست سی از یران و سایر نقاط جهان همراه باشید. نخست خبرهای یران.

- رییس جمهور امروز با حضور در جمع مردم ساوجکلاغ ضمن محکوم کردن توطئه های رژیم های زورگوی جهان خطاب به مردم ساوجکلاغ اعلام کرد که ما در برابر همه توطئه ها همچون 57سال اخیر ایستاده ایم و تا بر حقوق مسلم خود پافشاری خواهیم کرد. وی همچنین از یک اتفاق بسیار خوشحال کننده که بزودی رخ خواهد داد خبر داد.در جریان این سفر 346طرح عمرانی در ساوجکلاغ افتتاح یا کلنگ زده شد.

صدای زن از آشپزخانه

- بزن شبکه 14مون جونگه.

مرد کانال را عوض می کند.

- به حول و قوه الهی چرخه سوخت هسته ایی در حال کامل شدن است و در صورت رسیدن سوخت هسته ایی از کشور دوست و برادر مروسیه ظرف 6 ماه آینده نیروگاه هسته ایی بوشهر راه اندازی خواهد شد.

- گفتم بزن سریال مون جونگ

مرد کانال را عوض می کند.

- خدمت شما بینندگان عزیز و ارجمند سلام عرض میکنم. پیروزی انرژی هسته ایی رو تبریک میگم و اما میشینیم به تماشای مسابقه حساس لیورپول و چلسی. همکارانم بعد از این مسابقه بازی منچستر رئال رو پخش خواهند کرد. پس از اون از سری آ یووه – اینتر و در ساعت سه بامداد پخش با تاخیر میلان – رم

زن با عجله از آشپزخانه می آید و کنترل را از مرد می گیرد

- بدش من . مگه نمیگم مون جونگه.

سعی می کند با دستانش که پوشیده با دستکش است کانال را عوض کند که موفق نمی شود و از مرد می خواهد تا کانال دلخواه ش را بیاورد.

مرد رو به زن

- شام چی داریم

- هیچی

- هیچی که نشد شام

- یه چیزی درس کن. مگه من مسوول شامم

- دست از این فمنیست بازیات بردار زن طلاقت میدم

- موقعه ایی که داشتی مخمو میزدی که عند فمنیست بودی چی شد.خرت که از پل گذشت یادت رفت

مرد کانال تلویزیون را عوض می کند

- در خدمت آقای عبادی هستیم با موضوع حذف تعدادی صفر از پول ملی در برنامه 90اقتصادی

- آقای دکتر اصولن صفر چه اهمیتی داره.صفر که صفره

- بله با تشکر از شما که منو مرتب به برنامه هاتون دعوت می کنید.عرض کنم که بله صفر که صفره. مسئله اینه که چندتا صفر

- آقای دکتر برخی منتقدین دلسوز معتقدن 6صفر کافیه. حداقل تا یکی دو سال دیگه

- خوب من نظری خلاف شما دارم

- بله بینندگان عزیز هانطور که می بیند رسانه ملی مال همه ست.ببینید داره انتقاد میکنه. پس چندتا آقای دکتر.

- 9تا

- چرا 9تا

- ببینید الان در هر حال حاضر هر 1میلیون تومان ما برابر است با 1دلار.تجربه 57 ساله نشون داده که باید آینده نگر بود.سال 87.یعنی خیلی قدیم ها سه صفر رو برداشتن از 1000ریال شد یه تومن.حالا باید 6صفر برداریم تا یه میلیون تومن بشه یه تومن. اگر بخوایم در راستای طرح چشم انداز ایران1504که همین دیروز طرح و بررسی و کارشناسی و تصویب و قانون شد حرکت کنیم بهتر است جهت پیش گیری از نوسانات و کوبیدن مشت محکمی بر دهن استکبار پیش دستی کنیم و 9 صفر کم کنیم

مرد کانال را عوض می کند

- تورم در سال جاری به سه درصد رسید

کانال مجدداً عوض موشود

- جهش بزرگ...

کانال مجدداً عوض موشود

- در برنامه سینما امروز مروری داریم بر آثار گیمیایی و فیلم فیصر را پخش می کنیم

- ناهید...ناهید...کجایی بیا . فیلم فیصرو میخواد نشون بده

...ادامه دارد

این ادامه مطلبی است که در چند پست قبلی دیدید به نظر من مساله‌ای که در پست فعلی مطرح می‌کنم بسیار مهم است البته شاید دوستان نظر مرا نپذیرند اما امیدوارم در اینکه این مساله مهم است و بر زندگی بخشی از جامعه ما بطور مستقیم و عده‌ای دیگر (از جمله خانواده این افراد سختگیر و مخصوصا زنان و دختران) تاثیرات غیرمستقیم بدی دارد با من همدل باشند

ادامه از پست قبلی: ...اما گروه اول یعنی آنان که دین و اخلاق را جدی می‌گیرند معمولا هزینه‌پردازند آنها نفع خود را به آن دنیا و بهشت حوالت داده‌اند بنابراین می‌توانند به امید پاداش اخروی هزینه‌هایی را در این دنیا بپردازند که گروه اول نمی‌پردازند خصوصیات این گروه عبارت است از:

جزمیت در باور که ریشه آن در تخفیف دادن و عدم بهره‌گیری از تعقل و نیز فقدان نگاه تاریخی به دین است.

قاطعیت در عمل ولو اینکه با عقل سازگار نباشد (تحت عنوان عمل از روی ایمان)

درک نادرست از مکانیسم تربیتی دینی و حذف نابجای عناصر تسهیل‌کننده زندگی اجتماعی و فردی (حذف سوپاپ‌ها) در دین و کاسه داغ‌تر از آش شدن. مخصوصا به رسمیت نشناختن حوزه شخصی و منع تجسس در زندگی خصوصی.

خلط کردن گناه به عنوان امری فردی و گناه به‌مثابه بزه‌کاری در عرصه اجتماع و سعی خام در حذف اولی با مکانیسم‌های بازدارنده اجتماعی با توهم به صفر رساندن بزهکاری.

به رسمیت نشناختن انسان در معنای عادی و متعارف (با ضعفها و قوتهایش)، در تربیت اخلاقی و اخلاق و فرد اخلاقی را به‌مثابه امری مطلق و غایی تعریف کردن.

این گروه در برابر سختگیریهایی که روز به روز و تحت عنوان حفظ اخلاق اجتماعی و فردی و شرع و ... در سیما افزایش می‌یابد خود نیز روز به روز مساله را جدی‌تر تلقی کرده و سخت‌گیرتر می‌شوند این مساله تا حدی به فقدان حافظه کافی در آنها نیز برمی‌گردد آنها از یاد می‌برند که همینها چند سال پیش پخش می‌شده‌اند و آنها بدون آنکه ایرادی به آنها ببینند آنها را مشاهده می‌کرده‌اند در واقع بسته شدن در صدا و سیما بر برخی مسایل سبب شده تا افراد نیز توقع مذهبی‌شان بالاتر برود اگر زمانی آستین برهنه زنی نمایش داده می‌شد و آنها  هم می‌دیدند بدون آنکه احساس مشکل جدی‌ای کنند حالا که چند سالی است در این مورد سخت‌گیری می‌شود حساسیت این عده هم بالا می‌رود و دیگر تحمل نخواهند کرد که سیما چنین چیزی را نشان دهد اگر پیش از این لوک خوش‌شانس با کلماتی مانند ابله و کله‌پوک پخش می‌شد و ما احساس نمی‌کردیم مشکلی دارد حالا که این کلمات سانسور می‌شود اگر بار دیگر در کارتونی آن را بشنویم فریاد بر می‌آوریم که اینها بدآموزی دارد و چرا پخششان می‌کنید؟

این را من سخت‌گیری پیش‌رونده می‌نامم که روز به روز در حال جلو رفتن خواهد بود هم گریبان سیمایی‌ها را می‌گیرد چون مجبور می‌شوند روز به روز سانسور بیشتری را اعمال کنند تا رضایت این عده را جلب کنند و نیز این عده از مردم را نیز به صورت اتوماتیک و ناخودآگاه به دنبال خود می‌کشد و ظرفیت پذیرش آنچه را پیش از این می‌پذیرفتند از آنها می‌گیرد و سبب می‌شود تا هم به خود سخت بگیرند و هم به دیگران.

بدون شرح

به نظر می رسد ندرتِ وجود یک قاعده مطلق در زندگی ِ آدمیان خود عامترین قاعده ی ِ زندگی همین آدمیان است، ندرت از آن رو به کار می برم که خود در همین اکنون مشمولِ یک قاعده مطلق از آن مطلق قواعد ِ اندکم ....... 

شاید زنها را به این دلیل بزرگترین واسطه ارتباط خود با طبیعتِ دنیا و دنیای ِ طبیعت می دانم که شبیه ترین هستند  به این هردو ....و هردو در بسیاری اگر نگویم در همه ی ِ ویژگی ها بسانِ همند و چنان ِ هم ....یکی از ویژگی هایی که موضوع سخن من است دو مرحله ای بودن زندگی ِ طبیعت است دو مرحله یِ دوری..... پیاپی این می آید و آن می رود.... طبیعت زمانی مرده است و بی محصول و زمستانی و دیگر زمان تابستانی است و پر حاصل .... درست بسانِ زنها که زمانی زمستانند و دیگر زمان تابستان  ... زمانی در دوره ی خویشند و زمانی بی دوره خویش.......... دوره ای که دورش را هرگز پایانی نیست...... این همه از زنان گفتم تا به مردان برسم ...مردان نیز به گونه ای دیگر گون از طبیعت ،دوره مندی های زندگی خویش را دارند ....من الان پریودم ......و برای مدتهاست هیچ چیز نمی توانم نوشتن ....

تصور کنید زنی در حال پریودی از خود انتظار باردارشدن داشته باشد ....که هرگز ندارد با همه سبک مغزی زنانه اش.....برای مردان نیز همین گونه است و نمی بایست آن هنگام که پریودند از خود انتظار زایایی داشته باشند و مسأله اینجاست که بسیاری مردان بدین نکته پی نبرده اند و چون نبرده اند  و دوره های زمانی پریود شدن خویش را نمی شناسند نمی توانند زایش های خویش را سامان ببخشند و بسیاری با وجود ِ وجود ِ توانایی در وجودشان از بدنیا آوردن توانایی هایشان در می مانند .... شما چطور آیا می دانید کی پریود می شوید؟

و اما در ان آخر کار بگذارید این قاعده را فقط در باره آن صدهزار نفر ِ دکتردرآورد به کار برم زیرا که باقی ایرانیان چه امروزیان و چه دیروزیان دائم الپریودند ... وتاریخ خونین ایرانی ها حکایت از دفع دائم خونابه از ایرانسان دارد ......... ایرانسان .........

وبلاگ ما نیز  یک ماهی ست پریود شده است( درست مثل اقتصاد آمریکا) و طبیعتا کریم با نالیدنهایش که چرا این وبلاگ این روزها همخوابگی نمی کند با او ،فقط خود را خسته می کند.... پیشنهاد می کنم یا برود سراغ وبلاگ های دیگر یا اندکی صبر کند.....

http://photo.net/photodb/member-photos?photo_id=8027036

هر کسی عمرش بیش، مشاهده‌اش مر پیشرفت خزنده سختگیری‌های ظاهری اخلاقی‌اش بیش.

چند سال است تلویزیون می‌بینید؟ آیا خاطرتان هست که در ازمنه قدیم، تلویزیون آیا در پخش موسیقی و ظاهر بازیگران آزادتر بود یا نه؟ به وضوح جواب مثبت است یعنی روز به روز فضا سختگیرانه‌تر شده است محدودیتها بیشتر شده است در عین آنکه در اجتماع هزاران اتفاق می‌افتد اما این قاعده شده است تا هیچوقت از حقایق نامطلوب نامی برده نشود تصویری که از جامعه در سیما ارائه می‌شود کمترین تطابق را با واقعیت جامعه دارد و به یک فضای کاملا پاک و مقدس شبیه است که البته اندک عناصر نامطلوبی هم در آن هستند که قابل کنترلند. اشتباه نکنید من نمی‌خواهم بگویم که صحنه‌های خلاف نشان بدهند و یا فحش پخش کنند بلکه می‌خواهم که نشان بدهند که برخی مشکلات را پذیرفته‌اند.

تا قبل از آنکه دوزاری این آقایان بیفتد که بحث ایدز جدی است برنامه‌های مشاوره‌ای اجتماعی و درمانی صدا و سیما طوری برخورد می‌کردند که گویی ایرانی‌ها همگی خواجه‌اند و هیچ معضل جنسی‌ای در کشور وجود ندارد!

انتقاداتی که به برنامه‌های طنز می‌شود که بدآموزی‌دارند و مانند آن اینطور القا می‌کند که انگار در محیط اجتماعی همه دارند با سلام و تهیت با یکدیگر برخورد می‌کنند بنابراین کودکان و نوجوانان نباید حرفهای بدی از تلویزیون بشنوند که اخلاقشان آسیب ببیند!

این واقعیت که تعداد غیرمذهبی‌ها در حال افزایش است لاپوشانی می‌شود

این واقعیت که روبط جنسی نامشروع در حال افزایش است لاپوشانی می‌شود

این واقعیت که در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که رعایت اخلاق در آن از کشورهایی که نه ادعای مذهبی بودن دارند و نه سردمداری جهان اسلام را، بسیار عقبتر است لاپوشانی می‌شود

این واقعیت که اکثر موسیقی‌هایی که در داخل کشور شنیده می‌شود غیرمجازند لاپوشانی می‌شود

این واقعیت که شو و فیلم به وفور در اختیار مردم است لاپوشانی می‌شود

همه اینها شاید ناشی از این نوع تفکر است که مطرح کردن وجود امور غیر اخلاقی، خود غیر اخلاقی است در مواجهه با این جو که سیما ایجاد می‌کند ما دو گروه مردم داریم (روشنفکران و متفکران و کسانی را که می‌توانند مستقلا درباره این موضوعات بیندیشند و منفعل محض نباشند را از این مجموعه خارج می‌کنم):

1- مردمان مذهبی یا سنتی-مذهبی که در اقلیت‌اند.

2- دیگر افراد جامعه که اکثریت را شکل می‌دهند.

گروه دوم راه خودشتان را می‌روند آنها در طول تاریخ یاد گرفته‌اند با عناصر غالب در جامعه از جمله حاکمان و مذهب چگونه مواجه شوند حکایت یکی به نعل بزن و یکی به میخ است و یا اینکه نه سیخ بسوزد و نه کباب. آنها هم مذهبی‌اند و هم نیستند. هم اخلاقی‌اند و هم نیستند و برای اینها برآوردی از هزینه و یا نفع کیفیت مذهبی یا اخلاقی بودن را تعیین می‌کند برآوردی که غالبا منفعت‌جویانه است. عناصر ظاهری دین معمولا در قبال منافعی که مخصوصا از جهت اجتماعی می‌رسانند خیلی هزینه‌بردار نیستند حتی من روزه را هم با توجه به فشار جسمانی که بر انسان وارد می‌کند چندان دشوار نمی‌دانم (دلیلش بماند برای رمضان بعدی) حکایت مابقی ظواهر که بسیار روشن‌تر است مخصوصا این جو زیارت‌روی و حج که خیلی جامعه ما را گرفته است و معمولا با کلی سر و صدا و اعلام و در بوق کردن همراه است این هزینه‌ها در برابر وجهه اجتماعی به دست آمده به چشم نمی‌آیند. اینها هم دنبال رضایت درونی از مذهبی بودن و احیانا پاداش اخروی‌اند و هم در پی منزلت اجتماعی، البته تا آنجا که به منافع آنها لطمه جدی نخورد و لذایذ آنها هم بیش از حد محدود نشود.

این گروه در برابر نگاه وارونه سیما از خود عکس‌العمل چندانی نشان نمی‌دهند.

ادامه دارد......