سخن تازه

اندر حکایت غیبت شیخ دیجیتال

karim — Fri, 11 Dec 2009 14:32:18 GMT

شیخ ما که متخلص به شیخ دیجیتال است، مدتی ست که طریق غیبت پیشه نموده و همچون خورشید پس ابر چهره از ما نهان نموده و شوریدگی و سرگشتگی جملگی یاران و قلندران را پاسخی نداده و وقعی نمی نهد.

پرسشی که در این ادینه بدل به تیتر یک جمله خبرگزاریهای بلاد مختلف جهان شده اینست که شیخ کجاست؟

مدونا، دی جی علی گیتور، نیکول کیدمن، کیتارو، مسوول کتاب فروشی مژدک در سید خندان، جمعی از کسبه پاساژ کامپیوتر ایران واقع در پایین میدان ولیعصر و شماری از وبگردان ملی و بین المللی از جمله افراد و صنوفی هستند که نسبت به غیبت شیخ ابراز نگرانی نموده اند.

برخی هنرمندان دست بکار شده و از این موضوع سوژه ایی پرورده اند و دستمایه فیلم آینده خود نموده اند . از جمله این کسان وودی آلن است که فیلم با عنوان : وقتی شیخ غیبش می زند را هفته آینده کلید می زند. به همین مناسبت سرکار خانم هدیه تهرانی نمایشگاه عکسی را با یاد و نام شیخ ما در خانه هنرمندان بر پا نموده که خالی از لطف نیست.

دانشگاه علامه هم به پاس خدمات معنوی شیخ وروردی 4خوابگاه سروستان را به ورودی ورودی شیخ دیجیتال تغییر نام داد.

خلاصه اگر شیخ ما آفتابی نشود ترسم که کار به برادر حسین باراک اوباما برسد و وی نیز از عدم اطلاع از شیخ ابراز نگرانی نماید.

به همین مناسبت از دوستان تقاضا دارم در یک کمپین فرهنگی به هر نحو ممکن مراتب نگرانی خود را نسبت به غیبت شیخ دیجیتال ما که اکنون به آنالوگ تنزل مقام پیدا کرده اعلام نمایند.

شیخ عزیز جمله مریدان به درک این دوست عزیز را دست کم دریابد که با جمله ایی بسیار متاثر کننده عنوان نموده است: دکتر جان کجایی من به عشق تو میام این وبلاگ.دلم برات تنگ شده

درباره قضاوت،درباره الی و چیزهایی دیگر

karim — Fri, 04 Dec 2009 15:45:18 GMT

در این نوشتار اتوبوسی که همه اش هم اتوبوسی نشد؛ درباره چیزی می خواهم بنویسم که مدتهاست ذهنم را به خود مشغول کرده است. قضاوت. قضاوت مسئله ایی به ظاهر روشن و ساده است. ما با قضاوت کردن درباره موضوعات پیرامون و ذهن خودمان به بازسازی و تثبیت وضعیت و نسبت خودمان با پیرامونمان دست می زنیم. فرآیندی که به تعبیری شاید نوعی گزینشگری است. قضاوت اساس رابطه آدمها را هم تشکیل می دهد. قضاوت شاید به تعبیری تیغی باشد که هر چیزی را در خودآگاه و ناخودآگاهمان از دم آن می گذارانیم. قضاوت با دانستن و ندانستن در ارتباط است. اینکه درباره موضوع مورد قضاوت چقدر می دانیم و چقدر نمی دانیم. موضوع بغرنج تر نوع دانسته ها و نادانسته های ماست. ما درباره موضوع قضاوت از چه بینش و منظری نگاه می کنیم. یا این دانسته ما، مفروض ما چگونه دانسته ایست. همه اینها و بسیار پرسش های دیگر را می توان حول این موضوع روزمره سامان داد. موضوع قضاوت هنگامی که به روابط افراد کشیده می شود، از پیچیدگی بیشتری برخوردار می گردد. به طور مشخص قضاوت یک شخص درباره یک شخص دیگر. فیلم درباره الی به تعبیری فیلمی درباره قضاوت است. زنی (گلشیفته فراهانی) فکر می کند که مربی مهد (ترانه علیدوستی) احتمالن شخص مناسبی برای مردی (احمد) که زن آلمانیش را طلاق داده و برای مدت کوتاهی به ایران آمده و به احتمال قصد ازدواج با دختری ایرانی را دارد،است. مهمل آشنایی این دو شخصیت سفری چند خانوادگی به شمالست. تا از این فرصت برای آشنایی دو طرف استفاده شود. سفر گروهی آغاز می شود و نگاههای کنجکاوانه اعضای سفر در تایید عضو ناشناخته گروه بر قوت قلب گلشیفته کسی که الی را دعوت کرده می افزاید. بقیه داستان حول چگونگی مواجه دو مهمان؛ مهمان آلمانی و الی است. در این روند مرتب قضاوت کارکترهای فیلم پیرامون الی ادامه می یابد. گم شدن الی که می بایست مواظب بچه های باشد که کنار ساحل بازی می کردند و در ادامه سناریوی غرق شدن وی، روی تازه ایی از داستان و به تبع آن گمانه زنی و قضاوت را می گشاید. مشخص شدن اینکه الی نامزد داشته نیز اوضاع را پیچیده می کند. حالا شخصیت های داستان با همین متغییر جدید یعنی نامزد داشتن الی بلکل قضاوتشان درباره دختر معصوم عوض می شود. حضور نامزد (احتمالی) که خود را در ابتدا برادر وی معرفی کرد هم بر پیچیدگیها می افزاید. و در نهایت جنازه ایی که معلوم نشد واقعاً الی هست یا نه و ... مشکل کجاست؟ احتمالاً مشکل آنجایی است که نادانسته های ما عموماً بر دانسته های ما پیشی می گیرند و همچنین میل ما برای خروج از سرگردانی و رسیدن به تعادل در مواجه با سوژه ای که منجر به ناپایداری ما شده است. این فرم از روایت در سینما را در شکل خیلی واضح ترش در فیلم تصادف (crash)دیده ام. آنچه که در زندگی روزمره جریان دارد عموماً شتابزدگی در موضع گیری است. به گمانم تاکید بر شکیبایی مفید باشد. شکیبایی در برابر واکنش شتابزدگی. به تعویق انداختن موضع گیری. نمی دانم یا مطمئن نیستم...البته اگر امکان پذیر باشد.

مردانگي به مردي نيست

mehraveh — Sun, 29 Nov 2009 12:29:18 GMT

همانگونه كه با لطف و محبت دوستان ،عضو ثابت اين گروه شدم بر خود واجب دانستم كه در آخرين پستم ،نكات پيش و پا افتاده اي را كه اغلب ميدانيم ولي به دليل منافع شخصي خود ترجيح ميدهيم فراموش كنيم را ياد آوري كنم

اغلب افراد سعي دارند خود را انسانهايي جوانمرد، راستگو، با مرام ودرست كردار معرفي كنند. گاه به حدي در اين تظاهر غرق ميشويم كه اين خصلتهاي پسنديده بخشی از شخصيت ما ميشود كه البته بسيار باعث خرسندي خواهد بود. اما عده اي ديگر هم يافت مي شوند كه در اين ظاهر سازي از يك سو و كسب منافع آني و شخصي همواره دست و پا ميزنند. اين افراد را به نام " افراد دو شخصيتي" ميشناسيم! اينان همه ي تلاش خود را در ايجاد ظاهري فرهيخته ،با فرهنگ ، با سواد به كار ميبندند وليكن از حل مسايل پيش و پا افتاده ي زندگي خصوصي شان ناتوانند. اين گروه هر گاه دچار چالش شوند به راحتي دوستانشان را ملعبه ي بازي هاي كودكانه ي خود ميكنند ، از حيثيت و اعتبار آنان جهت پيشبرد اهداف خود ياري ميگيرند وكمتر راضي ميشوند هزينه ي اعمال و رفتارشان را بپردازند. ..

با اين ياد آوري توصيه اي دوستانه:در هر شرايط مرد باشيم!!

فارغ از رنگ و نژاد و جنسيت "مردانگي به مردي" نيست! هر لچك به سري زن نيست و هر سبيل از بنا گوش در رفته اي هم مرد نيست!

پوزش از دوستان خوبم براي اينكه نتوانستم لحن ملايم تر و مودبانه تري براي نگارش اين سطور به كار بندم. عزت زياد

یاد ایام

morteza — Fri, 27 Nov 2009 07:01:30 GMT

نوجوان و پیر جغرافی دان

karim — Wed, 25 Nov 2009 19:49:39 GMT

اومد نشست روبروی من ... منم شروع کردم تو ذهنم به تحلیل کردنش ... روحیات نوجوانانه داره...یه حس استقلال... تو همین فکرا بودم که یدفعه یه پیرمرد نشست بغل دستش... پرسید: این اتوبوس از امیرآباد رد میشه؟... پسره جواب داد: میره تا ته بلوار ... تا میدون توحید ... بعد پیرمرده گفت: خوب بگو از چهارراه امیرآباد رد میشه دیگه... بعد ادامه داد :" جوونای این دوره زمونه آدرس دادن هم بلد نیستن... فقط بلدن بگن بالاتره...پایین تره... رو کرد به پسره گفت: درست نمی گم؟ ... پسر جواب داد: چی بگم،لابد حق باشماست... پیرمرد ادامه داد: قدیما به شمرون می گفتن بالا؛ به شابدل عظیم می گفتن پایین. حالا از قضا شمرون رو به شمال هم هست...از سر انقلاب تا ته امیرآباد خیابون امیرآباده ... ادامه داد: خوب از معلملتون بهتر توضیح نمیدم ... اگه همه معلما مث من توضیح می دادن چی می شد؟... پسر شیطنت کرد گفت: همه می شدیم جغرافی دان...

زندگی

mehdi — Sat, 21 Nov 2009 20:32:01 GMT

اگه بخواهید زندگی را در یک کلمه خلاصه کنید آن کلمه از نگاه شما کدام واژه می باشد؟ ( فقط یک کلمه)

کودکان کار یا کار کودکان

mehdi — Sat, 21 Nov 2009 19:23:21 GMT

اگر در هفته قبل اخبار رسانه ملی را پیگیری کرده باشید حتما خبر مهاجرت اجباری کودکانی که سالها پیش دولت انگلیس به استرالیا فرستاده را شنیده اید. جایی که سران انگلیسی و استرالیایی از کودکان آن زمان یا سالمندان این زمان رسما معذرت خواهی کردند. حال میخوام صحنه ی دردناکی که پنج شنبه صبح دیدم را براتون تعریف کنم.

پنج شنبه ساعت 40/5 صبح قرار بود با یکی از آشناها به کاشان برویم . از خونه اومدم بیرون یکی از کارگران شهرداری را دیدم که داشتن خیابان را جارو میزد.اومدم سر خیابون تا پسر خاله ام با ماشینش بیاد . یه نوجوان را دیدم با لباس نارنجی صورتی که از سرما سرخ شده و جارویی به دست . داشتم از تعجب شاخ در میاوردم. رفتم جلو ازش پرسیدم چند سالته؟ گفت :12 سال . گفتم با اون آقا نسبتی داری؟ گفت: بابامه. پدر نزدیک شد تا به کمک نوجوانش سطل زباله ای را داخل سطلهای مکانیزه خالی کند. مشخص بود سطل برای پسرک خیلی سنگین است . سطل را به هر زحمتی بود دو نفری بلند کردند اما پسرک قدرت نگه داشتن آن را نداشت و سطل از دستش خارج شد و به داخل سطل بزرگ مکانیزه افتاد. پدر نگاهی به پسرک انداخت و بعد دو نفری سطل را خارج کردند و از خیابان ما دور شدند.

منوی برای صبحانه شنبه

karim — Fri, 20 Nov 2009 19:32:13 GMT

کسالت ثانیه ها

چشمان بی حوصله ام را

خواب می کند

............

بی رمقی انگشتان

این نوشته را

خود به خود

کوتاه می کند

......................

صدای پرنده همسایه عذابم می دهد

انگار

که کارد بر استخوانم می نهد

................

مانده ام پشت تجربه های متورم

اینروزها تورم هم

امانم نمی دهد

.............................

اشک هایم هم در نمیاد

اینروزها

کمبود آب هم پیدا کرده ام

....................................

این سردرد هم

بیخیال نمی شود

آخرش یک روز ناکارم می کند

............................

از دست آنفلونزای نوعA

قسر در رفته ام

گمان نکنم ولی

این زمستان را تا بهار سر کنم

................

با خودم می گویم

هی بیخیال

می بینم ساعت هاست در خیالات سیر می کنم

.............................

خانمی در سیدنی گفت

بساط تفریح روی پل پهن است

من اینجا یک لحظه

بلیط اتوبوس یادم می رود

........................

نه اینکه بگویم حکایت تمام است

نه ، کماکان باقیست

مانده ام ببینم حکایت

آخرش با ما چکار می کند

.....................

هفت قانون هستی برای پنهان کردن زندگی

karim — Wed, 18 Nov 2009 21:01:18 GMT

1)هیچکس به یه پلیسی که یه بارونی تنشه اعتماد نمیکنه

2) شما دو تا باید از عشق و لذت آگاه باشید. این سلطه و حکومت موقت است. آیا مشکلات دنیا برای تو مهم است

3) به چشمانی که از تو می پرسند خیره شو چون باز از تو نخواهد پرسید

4) هیچ وقت اسم واقعی ات را نگو و اگر گفتم به خویشتن بنگر هیچگاه نظاره نکن

5) هیچ گاه چیزی را نگو و کاری رو نکن که فردی که مقابلته متوجه نشه

6)هیچ گاه خالق چیزی نباش ممکن است از آن به نوعی دیگر تفسیر شود. ممکن است تمام مدت زندگی تو را به دنبال خود بکشد و یا دنباله رو تو باشد و هرگز تغییر نخواهد کرد

7) تنها حقایق دنیا رویاها هستند زیرا طبیعت نمی تواند با آنها دست و پنجه نرم کند.

دیالوگ های از فیلم پالپ فیکشن(قصه های عامه پسند) از کوئنتین تارانتینو

چرا سکوت

allaboys — Tue, 17 Nov 2009 06:00:51 GMT

مرتضی طراوت وبلاگ را با خودش برد علت این سکوت و حضور کم چیست؟