لا اکراه فی الدین
اما یکی از مباحث ایشان در باب آزادی قبول ادیان بود که ضمن گریزی که به سایر ادیان و مذاهب گریزی زده و از پلورالیزم صحبت کرده و گفته که اسلام با این مقوله موافق نیست و همه ادیان از اول تا اسلام مکمل و مقوم یکدیگر هستند و و با ذکر مثالی از مراحل آموزش از ابتدایی تا تخصص گفتند که به فراخور درک و فهم بشر مفاهیم نیز پیچیده تر شد. در باب پذیرش دین هم گفتند که لا اکراه فی الدین به معنای عدم اجبار در پذیرش دین است و اگر کسی بنا به هر دلیلی ولو ناآگاهی غیر اسلام را نپذیرد به شرط عدم تبلیغ و بیان می تواند بر دین خود بماند چون هر حکومت و نظامی با تبلیغ علیه خود مخالف است و اسلام هم در قالب ارترداد با این مقوله برخورد می کند و این به معنی نفی آزادی در قبول دین نیست". اما نکته جالبی که ایشان مطرح کردند و مرا به یاد آخرین سوالی که از راسل در باره دینداری پرسیده شد انداخت این بود که " اگر انسانی با مطالعه و تدبر در ادیان مختلف و مطالعه عمیق دین اسلام به این نتیجه برسد که اسلام دین به حق و کامل نیست و از پذیرش اسلام خودداری کند انوقت از نظر ما فقها بر ایشان حرجی نیست و اگر در روز قیامت هم از وی سوال شود که چرا نپذیرفتی می گوید من سعی خود را کردم اما نتوانستم آنرا بپذیرم . این شخص نزد خدا اجر می گیرد و به سبب کارهای نیکی هم که انجام می دهد نزد خدا پاداش می گیرد." حضرت آیت الله تاکید کردند که حرف ایشان کامل نقل شود تا برداشت غلطی صورت نگیرد. آنچه نوشتم نقل به مضمون است و عین عبارات نیست