الان از بیمارستان برگشتم. برادرم چند روزی است که بیمار است و بستری. بیمارستان‏های دولتی وضعیت رقّت باری دارند. پزشکان ایرانی در در فرومایگی أسف باری غلطیده‏اند، أسف بار یعنی چند مرتبه بالاتر از دون مایگی تأسف‏بار انسان عادی ایرانی. این که این انسان چگونه به اینجا رسیده است و عاقبتش چه خواهد شد موضوعی است که پیوسته به آن فکر می‏کنم. تنها سعادت من این است که در سرزمینی بدنیا آمده ام  که می‏تواند بهشت فیلسوفان و جامعه‏شناسان باشد، چه سعادت غم باری!