سخن تازه

خیلی وقته که به هیچ تیم خاصی در جهان علاقه ندارم و به قول سیاسیون  با هیچ کدوم از اونا عقد اخوت نبستم و گاهی شده که یه نیمه طرفدار یک تیم بودم و نیمه بعد طرفدار تیم دیگری . اما همیشه به فوتبال زیبا و هجومی علاقه دارم. اما از بعضی بازیکنا خوشم می اد مثلا لیونل مسی تو هر تیمی که باشه غیر از چلسی من طرفدارش هستم. در جام ملتها هم طرفدار تیم خاصی نبودم اما بازیهای بسیار زیبای تیم روسیه تحت تاثیر نبوغ گاس هیدینگ منو جذب خودش کرد. البته هیدینگ در هر تیمی که بوده اینجوری بوده. فکر می کنم روسیه در این دور سبک جدیدی از فوتبال را به نمایش گذاشته و بعد از زدن گل دست از سر تیم حریف بر نمی داره و بهترین دفاع را حمله می دونه و زمانی که تیم حریف در فکر تحمیل خودش به اونا است سعی می کنه با حمله جوابش رو بده و در واقع از به هم ریختن ساختار دفاعی تیم حریف در زمان حمله استفاده می کنه و تیم حریف را وادار به بازی احتیاط آمیز می کنه این روش به ویژه در بازیهای حذفی جواب می ده چون تیم حریف که عقب هم بیفته برای فرار از حذف باید حمله کنه و اون وقته که تمرکز دفاعی تیمش به هم می خوره . البته به نظر من ارایه این نوع فوتبال بیش از هر چیزی به ایجاد انگیزش در بازیکنان از سوی کادر فنی تیم بستگی داره. یعنی مربی تیم این ذهنیت را در آنها ایجاد کنه که در چنین زمانهایی که تیم حریف مطابق معمول اکثر مسابقات فوتبال بعد از اینکه عقب افتاد سعی می کنه حمله کنه و تیم برنده هم ناخواگاه به عقب کشانده میشه اما ایجاد این ذهنیت در تیم که در زمان حمله تیم حریف نباید عقب کشید بلکه باید حمله کرد چیزی است که من در کار تیم روسیه دیدم نمونه اش را می توان در بازی روسیه با سوئد و هلند به وضوح دید. البته باید یادآوری کنم که به کارگیری چنین روشی نیازمند اطاعت کامل بازیکنان از مربی و پذیرش مربی از سوی بازیکنان ُفقدرت بدنی بالا و همچنین تمرکز زیاد بازیکنان در زمین دارد